کودک بودم

من چه قدر رفتم سرکار؟

بذار واست بگم:

"هیچ تا به حال

              سعی کرده ای

                                دست وپای خویش را ببندی؟

من بسته ام

کودک بودم

تنها بودم و طنابی یافتم

دستها را بستم

و پاهایم را

و دستهایم را به پاهایم

با دقتی وسواس گونه

اما

آن گره ها که به دندان بستم

هم به دندان گشوده نشد

آنگاه ساعتی گریستم

تا کسی از راه برسد

                         و گره ها را باز کند...

"

آره من واسه دلم رفتم سرکار تو واسه چی؟

دانشجو

در ایستگاه دانشگاه

موجودات محترمی

با یونجه های طلایی آینده شان

وعده ملاقات دارند!

*شهره شجیعی*

برف!

این روزا فکر و ذکر همه هوای سرد و برف و ترافیک و ... این چیزاست ...

همه در مورد اینا فکر می کنیم ولی امروز من می خوام از یه زاویه دیگه به اینا فکر کنیم:

 پشت پنجره می بارد
                        برف
                        برف
                        برف
و تازه می فهمم
که برف خستگی خداست
آن قدر که حس می کنی
پاک کنش را برداشته
می کشد روی نام من
روی تمام خیابان ها
                          خاطره ها
                                      خنجرها.

وای به وقتی که خدا هم از دست ما خسته شه ...هر کسي گمشده اي دارد ،...و خدا گمشده اي داشت...هر کسي دو تاست ،...و خدا يکي بود....و يکي چگونه مي توانست باشد ؟...هر کسي به اندازه اي که احساسش مي کنند، هست ،...و خدا کسي که احساسش کند ، نداشت...و خدا انسان را آفرید...

***
برف
که هرگزهیچ کس ندانست
تکه های خود کشی یک ابر است

***

*عبدالملکیان*

---

*چه قدر رفتی سرکار اون روزا!

*لیلای قاصدک*

طناب دار

{این عکس به درخواست اقای حامد حذف شد}

اين جهان

 پر از صدای حركت پاهای مردميست

 كه همچنان كه ترا مي‌بوسند

در ذهن خود طناب دار ترا مي‌بافند

"فروغ"

 

پ.ن:به قول یه دوست

~در ان شهری که عصا از کور می دزدند~

~من از خوش باوری محبت جستجو کردم~